The Sony World Photography Awards

148 Ülkeden katılan 51000 fotoğraf arasından dereceye giren ilk 10 fotoğraf.

Devamı için linke tıklayın…

Hava Kararınca: Chumlong Nilkon (Tayland)

Doğa & Vahşi Yaşam (İki karınca eğlenerek yemek yiyorlar.) : Andiyan Lutfi (Endonezya)

Mimari : Marek Troszczynski (P olonya)

Moda : Edina Csoboth (Macaristan)

Aksiyon: Chan Kwok Hung (Hong Kong)

Seyahat : James Chong (Singapur)

İnsanlar : Raghuranjan Sarkar (Hindistan)

Gülümseme : Carlos Henrique Reinesch (Brezilya)

Kültür & Sanat : Hubert Januar (Endonezya)

Panoramik : Wolfgang Weinhardt (Almanya)

Uzun süredir sana yazamıyordum. Bu yeni oyuncak vesile oldu Yeni oyuncağımız bir flaş. Strobistçilerin gözbebeği Yongnuo YN 460. Fiyatı özellikle uzakdoğu sitelerinde oldukça uygun. Ben dealextremeden Wireless tetitleyici ile beraber aldım. Ve oldukça uygun bir fiyata geldi. TR de bu ikiliye 200 lira civarı bulabiliyorsunuz. Fakat yurt dışında 60$ civarında.

İncelememize geçecek olursak…

Yazının devamı için alta tıklayınız…

Kısaca çalışma sisteminden bahsedecek olursak. Yongnuo YN 460 bir manuel flaş, yani TTL ölçüm yapıp makinenin verdiği değerlerde pozlama yapamıyorsunuz. Siz pozlamanızı yapıp üstüne bir de flaşın değerini düşünüp ona göre pozlamanız gerekiyor. Bu aslında çok zor birşey değil, tamamen deneyimle kazanılacak kolay birşey. Flaşı tepe – dolgu flaşı olarak kullanabildiğiniz gibi farklı konumlamalarda da kullanabiliriniz.  Wireless Trigger’in görevi ise flaşı bağımız olarak uzaktan tetiklemek. Yani makinanızın hot shoe bölümüne tetikleyiciyi, flaşın altına da alıcıyı yerleştirdikten sonra deklanşöre bastığınızda 20 metre alanda (wireless alanı)  flaş patlıyor (tetikleniyor). Strobist’e kayan bu teknikle farklı ışık yansımaları yaratıp yaratıcı kareler elde edebilirsiniz. Tabi daha saatler önce elime geçtiği için size ancak böyle küçük bir test unabiliyorum.

Test ortamı

Çekimdeki bütün fotoğraflar 400D + 50mm 1.8 ile çekildi…

Farkı anlamanız için önce makinanın standart pop-up flaşıyla bir çekim yapalım.

Bu da tepeye doğru konumlanmış flaşla ve uzaktan tetiklenmiş pozumuz.

Flaşın bir özelliği de SLAVE MODU (S1). Bu özellikte flaş etrafında herhangi bir flaş patladığında kendisi de senkronize olarak patlıyor. Örneğin diğer makinam A530 un flaşını patlattığımda ikii bir patlamış oldu. Sol ütten Yongnuo YN 460 sağ karşıdan Canon A530 flaşı.

Bu karede Canon A530′dan görülen fotoğrafsa şu şekildeydi

Flaş kullanmak daha doğrusu kullanabilmek bilgi ve deneyim isteyen bir teknik. Belki ilerde hoş kareler yakalayabilirim. Daha yeni başlıyoruz…

Selametle Blog…

Şu Boğaz Harbi nedir ? Var mı ki dünyada eşi ?
En kesif orduların yükleniyor dördü beşi,
Tepeden yol bularak geçmek için Marmara’ya,
Kaç donanmayla sarılmış ufacık bir karaya,
Ne hayâsızca tahaşşüt ki ufuklar kapalı!
Nerde -gösterdiği vahşetle “bu, bir Avrupalı”
Dedirir-yırtıcı, his yoksulu, sırtlan kümesi
Varsa gelmiş, açılıp mahbesi, yahut kafesi!

Devamı…
Eski Dünya, Yeni Dünya, bütün akvâm-ı beşer,
Kaynıyor kum gibi… Mahşer mi, hakikat mahşer,
Yedi iklimi cihanın duruyor karşında;
Ostralya’yla beraber bakıyorsun Kanada!
Çehreler başka, lisanlar, deriler, rengârenk.
Sâde bir hadise var ortada: Vahşetler denk.
Kimi Hindû, kimi Yamyam, kimi bilmem ne belâ…
Hani tâûna da züldür bu rezil istîlâ…
Ah o yirminci asır yok mu, o mahlûk-u asil
Ne kadar gözdesi mevcûd ise hakkıyla sefil,
Kustu Mehmetçiğin aylarca durup karşısına;
Döktü karnındaki esrârı hayâsızcasına.
Maske yırtılmasa hâlâ bize âfetti o yüz…
Medeniyet denilen kahpe, hakikat, yüzsüz.
Sonra mel’undaki tahribe müvekkel esbâb,
Öyle müthiş ki: eder her bir mülkü harab.
Öteden sâikalar parçalıyor âfâkı;
Beriden zelzeleler kaldırıyor a’mâkı:
Bomba şimşekleri beyninden inip her siperin;
Sönüyor göğsünün üstünde o arslan neferin.
Yerin altında cehennem gibi binlerce lâğam;
Atılan her lâğımın yaktığı yüzlerce adam.
Ölüm indirmede. gökler, ölü püskürmede yer;
O ne müthiş tipidir: savrulur enkaaz-ı beşer…
Kafa, göz, gövde, bacak, kol, çene, parmak, el, ayak;
Boşanır sırtlara, vadîlere sağnak sağnak.
Saçıyor zırha bürünmüş de o nâmerd eller
Yıldırım yaylımı tûfanlar, alevden seller.
Veriyor yangını, durmuş da açık sînelere,
Sürü halinde gezerken sayısız tayyâre.
Top tüfekten daha sık, gülle yağan mermiler…
Kahraman orduyu seyret ki bu tehdîde güler!..
Ne çelik tabyalar ister, ne siner hasmından;
Alınır kal’a mı göğsündeki kat kat iman?
Hangi kuvvet onu, hâşâ, edecek kahrından râm?
Çünkü te’sis-i ilâhî o metîn istihkâm.
Sarılır, indirilir mevki-i müstahkemler,
Beşerir azmini tevkîf edemez sun-u beşer;
Bu gögüslerse Hüdâ’nın ebedî serhaddi;
“O benim sun-u bedîim, onu çiğnetme!” dedi.
ÂSIM’ın nesli.. diyordum ya… Nesilmiş gerçek;
İşte çiğnetmedi nâmûsunu, çiğnetmeyecek,
Şühedâ gövdesi, baksan a, dağlar, taşlar
O, rükû olmasa dünyâda eğilmez başlar,
Vurulup tertemiz alnından uzanmış yatıyor;
BİR HİLÂL uğruna, yâ Rab, ne GÜNEŞLER batıyor!
Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş, asker!..
Gökten ecdâd inerek öpse o pâk alnı değer.
Ne büyüksün ki kanın kurtarıyor TEVHÎDİ…
BEDR’in arslanları ancak, bu kadar şanlı idi…
Sana dar gelmiyecek makberi kimler kazsın?
“Gömelim gel seni târîhe!” desem, sığmazsın.
Herc ü merc ettiğin edvâra da yetmez o kitâb…
Seni ancak ebediyyetler eder istiâb.
“Bu, taşındır” diyerek KÂBE’yi diksem başına;
Rûhumun vahyini duysam da geçirsem taşına;
Sonra gök kubbeyi alsam da, ridâ nâmiyle,
Kanayan lâhdine çeksem bütün ecrâmiyle,
Ebr-i nîsânı açık türbene çatsam da tavan,
Yedi kandilli Süreyyâ’yı uzatsam oradan;
Sen bu âvîzenin altında, bürünmüş kanına,
Uzanırken, gece mehtâbı getirsem yanına,
Türbedârın gibi tâ haşre kadar bekletsem;
Gündüzün fecr ile âvizeni lebriz etsem;
Tüllenen mağribi, akşamları, sarsam yarana…
Yine bir şey yapabildim diyemem hâtırana.
Sen ki, son ehl-i salîbin kırarak savletini;
Şarkın en sevgili sultânı SELÂHADDÎN’i,
KILIÇ ARSLAN gibi iclâline ettin hayran…
Sen ki, İslâmı kuşatmış, boğuyorken husran;
O demir çemberi göğsünde kırıp parçaladın;
Sen ki rûhunla berâber gezer ecrâmı adın;
Sen ki a’sâra gömülsen taşacaksın… Heyhât!
Sana gelmez bu ufuklar, seni almaz bu cihat…
Ey şehid oğlu, isteme benden makber,
Sana âğûşunu açmış duruyor PEYGAMBER.

Mehmed ÂKİF ERSOY