Şiir: Refik Durbaş / Seslendiren: Erhan Güleryüz /Fotoğraf : Seboist64

Dinlemek ve okumak için:>> devamını oku linkine tıklayın…

Dinlemek için: 

Değişen nedir güvercinleri ( bir parçası…)

Her insan bir eş arar
“taşın kalbi olmaz derler
onu da yosun sarar”
bir oyun: tilki tilki saat kaç
bir kız: ne çok sevmelerimin hülyalı kızı

Bir ince nakışla geçip gidiyor akşamüstü
oysa dün gelecekti
sabah alnımdan öperek uyandıracaktı
çay demleyecektim
kızarmış ekmek
peynir
dünyadan ve insanlardan konuşacaktık uzun uzun
susacaktık uzun uzun
sinemaya mı giderdik akşama doğru
el ele tutuşup bir deniz kıyısına mı yaşmağı düşmüş martılarla
bir ince nakışla geçip gidiyor akşamüstü oysa
acıların uzağından
kederlerin uzağından
yalnızlığın uzağından
kanat açarken ışıktan oyulmuş umutlarla
kandili mavi alevli sulara
neredesin şimdi

Bir ince nakışla geçip giderken akşamüstü
tek sütun üzre bir haber
direği kırılmış üç beş sözcük
fermanı yazılmış
solgun
görünmeyen ufkunda zulmün
nerede miyim şimdİ…

Kalbim
ne çok yorgun kalbim ne çok

Sahi kaç yaşındaydık bir akşamüstü Çınaraltı’nda
deniz kaç yaşındaydı rüzgârın menzilinde
bereketli yağmurlarla bezenmişken bedeni
gökyüzü kaç yaşındaydı
saçlarını örerken ayışığının mavi tomurcukları
toprak kaç yaşındaydı kan içinde yürekte
ağaç kaç yaşındaydı, kuş kaç yaşında
çiçek kaç yaşında
sevda kaç yaşında
gençliğim kaç yaşında

“Ey niyet sahibi! Bu kâğıt sana müjde ve uğur verecektir.
Durumun yakında düzelecek, istediğin eline geçecektir.
Yalnız düşündüğünü herkese söyleme.”

Ey niyet sahibi! Söylenmedik söz mü kaldı
alınmadık can mı
uçmadık kuş mu
söyle şimdi kaç yaşındaydı söz
hüzün kaç yaşında
ölüm kaç yaşında

Çok mu uzun oldu en önemlisi sabrı öğrendim üzre mahzunluğum

Bir çiçek: acının nakışıyla işlenmiş yüzü
bir sevda: yalnız geceleri yol alan trenlerde yaşanmış
bir saat: akrebi umuda, yelkovanı hüzne ayarlı
bir şaşkınlık: donup kalmış katline çıkarılan fermana
bir ölüm: düşer düşmez ikinci cemre toprağa bir ölüm

Yağmurun yüzümün harmanında alevlendiği bir akşamüstü
badem ağaçlarının gökyüzünü çiçeklediği bir akşamüstü
ölümün nice bin ölümle mukabele bulduğu bir akşamüstü
yıldızlardan soyundum nice bin yıldızlardan ey niyet sahibi
Çınaraltı’ndan geçtim yüzümde bembeyaz güvercinlerle

Güneş battı
masalar boşaldı
sandalyeler toplandı
babalar işten döndü
sofralar kuruldu
yağmur dindi
bir şiir okusam şimdi
nerede olursan ol
dinler misin
sesimi

Çok mu uzun oldu genç ölümlere gidip gelmelerden yorulmuşluğum

Refik Durbaş

Dostluğu klavyelerinde, yaşamı monitörlerinde arayanlar, Size sesleniyorum!
Hangi tuş daha etkilidir ki sıcacık bir gülüşten ya da hangi program verebilir bir ağaç gölgesinde uyumanın keyfini?
Copy-paste yapabilir misiniz dalgaların sahille buluşmasını?
İçinizi ısıtan gün ışığını gönderebilir misiniz maille arkadaşlarınıza?
Sevgiyi tuşlarla mı yazarsınız?
Öpüşmek için hangi tuşlara basmak gerekir?
Ya da geri dönüşüm kutusunda saklanabilir mi kaybolan zaman?
Doğayı bilgisayarlarına döşeyenler, neden görmezsiniz bahçedeki akasyanın tomurcuklandığını?
Ve ıslak toprak kokusu var mıdır dosyalarınız arasında?
Koklamak, duymak, dokunmak, yok mu yaşam skalanızda?
Bilgi toplumu oldunuz da, duygu toplumu olmanıza megabaytlarınız mı yetmiyor?

Müşfik KENTER

Tam liste yazının devamında…

Yada bilgisayarınıza listeyi indirebilirsiniz…

Buradan!

En iyi Film seçimlerim ise şurada Yeni!!!

Film Arşivim

Sık sık güncellemeye ve film eklemeye çalışacağım…

Yaklaşık 5 yıl önce A serisi bir Canon fotoğraf makinesi almamla başlayan DSLR merakı ve 350D aşkı nihayet 400D ile son buldu. Ve sevenler kavuştu.

Kavuşma heyacanını bir kenara bırakıp cihaza ve kısa tanışma bilgilerine gelirsek;

Canon’un 400D modeli 350D modelinin devamı niteliğinde, sensör 8 den 10.1 Mp e çıkartılmış. Ayrıca bu modelle birlikte Sensör temizleme özelliği de gelmiş. Bu gerçekten hoş bir şey, makineyi her açtığımda sensör temizleniyor.  Canon yeni ürünüyle beraber 18 – 55 mm (kit) lens veriyor. Bu lens genel çekimler için bir başlangıç lensi denilebilir.  Fakat çekim konularına göre farklı lensler almak ihtiyaç oluyor zamanla. Ben bu kounudaki seçimimi “CANON-EF 75-300 MM F/4.0-5.6 III TELEFOTO ZOOM L” dan yana kullandım.

Gelirgelmez tüm menüyü gezdim ama bir türlü ilk kareyi çekmek için bir obje bulamadım, lan çek işte pencereyi saksıyı şurayı burayı dimi Hemen bir kağıt ve üstüne Zippo’yu koydum, dolayısıyla ilk resmim bir makro denemesi oldu. Netlik falan biraz kötü ama maruz görün İLK deneme!

Fotokritikteki şu meşhur fotonun da 400 D ile çekilmiş olduğunu hatırlatarak bu blog girdime son veriyorum.

İlerleyen günlerde daha fazla bilgi ve fotoğrafla buraya yazarım birşeyler. Şimdilik bu kadar. Esen kalın, Işığınız Bol Olsun !  

Özellikler Burada , İnceleme Burada

BiR DOST

Saate bakmaksızın kapısını çalabileceği bir dostu olmalı insanın…
“Nereden çıktın bu vakitte” dememeli, bir gece yarısı telaşla yataktan fırladığında;
“Gözünün dilini” bilmeli; dinlemeli sormadan, söylemeden anlamalı…
Arka bahçede varlığını sezdirmeden, mütemadiyen dikilen vefalı bir ağaç gibi köklenmeli hayatında; sen, her daim onun orada durduğunu hissetmelisin. ihtiyaç duyduğunda gidip müşfik gövdesine yaslanabilmeli, kovuklarına saklanabilmelisin.
Kucaklamalı seni güvenli kolları,
…dalları bitkin başına omuz, yaprakları kanayan ruhuna merhem olmalı…
En mahrem sırlarını verebilmeli, en derin yaralarını açıp gösterebilmelisin; gölgesinde serinlemelisin sorgusuz sualsiz…
Onca dalkavuk arasında bir tek o, sözünü eğip bükmeden söylemeli, yanlış anlaşılmayacağını bilmeli.
Alkışlandığında değil sadece, asıl yuhalandığında yanında durup koluna girebilmeli.
Övmeli alem içinde, baş başayken sövmeli ve sen öyle güvenmelisin ki ona, övdüğünde de sövdüğünde de bunun iyilikten olduğunu bilmelisin, “hak ettim” diyebilmelisin.
Teklifsiz kefili olmalı hatalarının; günahlarının yegane şahidi…
Seni senden iyi bilen, sana senden çok güvenen bir sırdaş…
Gözbebekleri bulutlandığında yaklaşan fırtınayı sezebilmelisin.
Ve sen ağladığında, onun gözünden gelmeli yaş…

* * *

Böyle bir dostum var benim.
Pek sık görmesem de hep yanımda olduğunu bildiğim, yalansız riyasız dertleşebildiğim.
Kuşağımın en iyisiydi hilafsız…
Beraber okuduk, birlikte koştuk son 20 yılın amansız parkurunu…
Katılasıya ağladık, doyasıya güldük yol boyu… Ekmeğimizi ve acılarımızı bölüştük. Çocuklar doğurduk, büyükler gömdük.
Sonunda yara bere içinde oraya buraya savrulduk.
Buluştuk geçenlerde…
Bitaptı; kayan bir yıldız kadar ışıltılı, bir o kadar yorgun:
“- N’apıyorsun” diye sordum.
“- Seyrediyorum” dedi; “çaresizce, öfkeyle, şaşkınlıkla ama sadece seyrediyorum”.
Seyrettiği; kuşağımızın en kötülerinin, pespayelik yarışında ipi ilk göğüsleyenlerin zirveye hak kazanmalarındaki akıl almaz gariplikti.
İyiliğin ve ustalığın bu kadar eziyet gördüğü, kötülüğün ve yeteneksizliğin bunca ödüllendirildiği bir başka coğrafya var mıydı acaba?
Okuldaki ideallerimizden, gençlik coşkumuzdan söz ettik bir süre; tozlu raftaki bir kitabı yıllar sonra merakla karıştırır gibi…
Ülkemizin kaderini değiştirmeye azimliydik mezun olurken; lakin karanlığını boğmaya yemin ettiğimiz ülke, karanlığına boğmuştu bizi…
Pazarda görsek tezgahından meyve almayacağımız adamların cenderesinde bir ömür geçirmiş, tünelden çıkış sandığımız ışığın, üstümüze gelen kamyonun farı olduğunu çok geç fark etmiştik.
Velhasılı ne sevebilmiş, ne terk edebilmiştik.
Krizde geçmişti bütün gençliğimiz; ve şimdi çocuklarımıza tek devredebildiğimiz, çok daha ağırlaşmış bir kriz…
“- İşte” diye iç geçirdi kadim dostum, “…bunları seyrediyorum bir kenardan sessizce…”

* * *

İşte en çok da böyle zamanlarda bir dostu olmalı insanın…
Yıllarca aynı ip üstünde çalışmış, cesaretle ihanet arasında gidip gelen bir salıncağın sınavında birbiriyle kaynaşmış iki trapezci gibi güvenle kenetlenmeli elleri…
“Parkurun bütün zorluğuna rağmen dostluğumuzu koruyabildik, acıları birlikte göğüsleyebildik ya; yenildik sayılmayız” diyebilmeli…
Issızlığın, yalnızlığın en koyulaştığı anda, küçücük bir kağıda yazdığımız kısa, ama ümitvar bir yazıyı, yüreğe benzer bir taşa bağlayıp birbirimizin camından içeri atabilmeliyiz:
“Bunu da aşacağız!
İmza: Bir dost!..”

Can DÜNDAR

Böyle durumlarda neler dilenir, neler yazılır pek anlamam. Ama hep mutlu kalın emi, siz hiç ayrılmayın hem birbirinizden hem yanımızdan

Resimlere buradan ulaşabilirsiniz!

Mutluluklar…

Ama sonunda bu dediğim basit yolları kullanmadan duyguyu aktarabilen bir film izledim. Ve itiraf edeyim o eylemi gerçekleştirdim. Evet filmin son 15-20 dk sı gözlerde nem vardı

Gerçekten mükemmel bir drama ve izleyiciye doğal haliyle aktarılmış bir hikaye. KESİNLİKLE İZLEMENİZİ TAVSİYE Edebileceğim bir film. Neyse şimdi benim yorumları bir kenara bırakıp size film hakkında bilgi vereyim.

A Moment to Remember

(Türkçeye hangi isimle çevrildi bilmiyorum ama türkçesi : “Hatırlanacak bir anı” galiba)

Orjinal isim ( İndirme ve torrentçiler için) :  Nae meorisokui jiwoogae

Yapım Yılı: 2004

Bir kore filmi, tanıdık bir oyuncu bulamadım.

IMDB Puanı gayet takdire şayan : 8,2

Imdb Link: http://www.imdb.com/title/tt0428870/

Şuradan online izleyebilirsniz :http://www.filmseyret.net/nae-meorisokui-jiwoogae-a-moment-to-remember-izle.html

Ama tavsiyem DivX veya DVD formatında izlemeniz. Ben TR altyazı ile izledim ama Türkçe dublaj bu filme daha iyi gider çünkü malum adamların dilleri biraz sert

Filmin konusu hakkınbda kısa bilgi: (Tamamen başka sitelerden (ç)alıntı)

İnsan beyni bazen öyle şeyleri unutur ve öyle şeyleri hatırlar ki, buna şaşırıp kalırız bazen.Mesela an gelir dedenizin ismini, hatta babanızın ismini bile unutabilirsiniz. Anlık hafıza kayıpları insanı çaresizliğe de düşürebilir.
Beyinin hala nasıl çalıştığını tam olarak çözememiş insanoğlu, nasıl durabildiğini de anlayamamıştır.
İşte, konusunu aşktan ve anılardan-hafızadan alan, A moment to remember – Hatırlanacak Bir Anı, kendisi de birkaç filme konu olmakla birlikte türünün en iyi örneklerinden.

Umutsuz bir aşkın peşine düşen ve sürekli yolları şaşıran bir kız, yine unutkanlık sonucu bir erkekle karşılaşır ve tesadüfler sonucu ona aşık olur. Biraz zorlamayla başlayıp, gerçek bir aşka dönüşen bu ilişki, zamanla gelişen umutsuz bir hastalığın kurbanı olacaktır. Ve aşkın tek besini anılar, yavaş yavaş silinir. anıların silinmesiyle korku başlar.
Tesadüfler ve inatçılıkla başlayan güzel bir aşkın önce romantik ve esprili sonra ise trajik akıntısına kapılacaksınız. Müziğiyle, konusuyla, görüntüleriyle büyüleyici bir hava sunmakla kalmıyor, film, sizi kalbinizin nazik noktalarından vuruyor.

Yıldan yıla sinema harikaları sunan ve senaryolarıyla, gişe rekorları kıran Hollywood filmlerine malzeme sağlayan, Kore sinemasının en iyi örneklerinden, Nae meorisokui jiwoogae (2004). Yönetmen John H. Lee‘nin, kare kare harikalar yarattığı filmde, naif aşk esintileri ve sağlam hikayenin altından akan sağlam mesajları bulacaksınız. Aradığınız, ilginç bir hikaye güzel bir anlatım, yani sağlam bir senaryo ise izleyin, iyi bir aşk filmi arıyorsanız sakın kaçırmayın derim. Filme neresinden baksanız güzel bir film.

Sıtkı ise soruları yanıtmalak istemedi. Bu arada uzun süredir kavgalı olduklarıda biliniyordu…